انتخاب محلهای مناسب جهت قرارگیری بادبندها

انتخاب محلهای مناسب جهت قرارگیری بادبندها:

این مساله فقط برای حالتی است که حداقل در یکی از دو جهت اصلی از سیستم مهاربندی شده استفاده کرده باشیم.

اگر سازه فاقد مهاربند باشد این نکات قابل استفاده نخواهد بود.
در انتخاب محلهای مناسب برای بادبندها میتوان به نکات زیر اشاره کرد:
1 حتی الامکان به گونه ای بادبندگذاری کنیم که متقارن باشد

و بین مرکز سختی و مرکز جرم در طبقات فاصله اندک باشد.
2دهانه های بزرگتر نسبت به دهانه های کوچکتر جهت قرار گیری بادبند در ارجحیت هستند

. این مساله به خاطر کنترل نیروی محوری منتقل شده

به ستونهای متصل به بادبند و همچنین کاهش آپلیفت در صفحه ستون و پی است.
3 در یک قاب خاص ترجیحاً در دهانه های متوالی بادبندگذاری نمایید.

این مساله نسبت به بادبندگذاری در دو دهانه غیرمجاور در یک قاب در ارجحیت است.

این مساله باعث کاهش سایز ستون وسط بین دو دهانه میشود. در حالی که اگر دو دهانه غیر مجاور بادبندگذاری شوند

۴ ستون متصل به بادبند خواهیم داشت که هر ۴ ستون به همراه صفحه ستون و پی زیر آنها دارای سایز بالایی خواهند بود.
4 جهت اقتصادی شدن طرح بهتر است در طبقات بالا از تعداد دهانه های کمتر

جهت بادبند گذاری استفاده نموده و در طبقات پایین این تعداد دهانه ها را به تدریج اضافه کرد

. حتی بهتر است بدون جابه جایی صفحه بادبند دهانه بادبندی شده را جابه جا کرد و به دهانه مجاور در طبقه پایین منتقل نمود.
5 تعداد کل دهانه های بادبندی باید با یک فرآیند سعی و خطا به گونه ای به دست آید

که از لحاظ اقتصادی سازه بهینه گردد و البته از نظر اجرایی هم قابلیت اجرایی بالاتری داشته باشد.

اما به هر حال توصیه میشود که در هر جهت حداقل دو دهانه به صورت متقارن وجود داشته باشد.
6 باید توجه کرد که به عنوان بادبند هم محور تنها از انواع بادبندهای قطری

ضربدری ، ۷ و ۸ (موسوم به شورون) ، K شکل (تنها برای سازه های تا دو طبقه) مجاز به استفاده هستیم.

به خاطر ضوابط سختگیرانه مبحث دهم در مورد بادبندهای ۷ و ۸ توصیه اکید میشود که

حتی الامکان از این بادبندها استفاده نگردد.

استفاده از بادبندهای ضربدری و قطری (علی الخصوص ضربدری) دارای ارجحیت میباشند.

بادبندهای با شکل خاص مثل بادبند Y شکل (موسوم به پرده ای) مورد قبول مبحث دهم نیست.

در صورت استفاده از بادبند قطری بهتر است در هر قاب در هر طبقه حداقل دو بادبند قطری استفاده شود و

جهت استقرار آنها مخالف یکدیگر انتخاب شود ، به گونه ای که برخی از آنها تحت کشش و همزمان برخی دیگر فشاری باشند.

برای بادبندهای با حد شکلپذیری ویژه این مساله حالت اجبار دارد.

در این حالت این نحوه استقرار باید به گونه ای باشد که در هر قاب سهم نیروی زلزله ای که به آن قاب میرسد

حداقل ۳۰ و حداکثر ۷۰ درصد بین بادبندهای کششی و فشاری تقسیم شود.
7 در مورد بادبندهای واگرا باید از اشکال مجاز معرفی شده در

بخش ۱۰-۳ مبحث دهم استفاده نمود. طول قطعه رابط در این بادبندها در حدود ۲۰ درصد دهانه توصیه میشود.

سیل کت چیست؟

سیل کت

اجرای یک لایه قیر به همراه پخش یک لایه ماسه روی آن است.

امولسیونهای قیری تندگیر معمولا درموقع اجرای سیل کت به کار می روند.

سیل کت میتواند سطح را ضد آب و غیر قابل نفوذ کند و

به علاوه دردرزگیری ترکهای با شدت کم و بازیابی ضریب اصطکاک سطحی نیز کاربرد دارد.

سیل کت در هر زمان از عمر روسازی قابل اجراست. دلیل اصلی استفاده از سیل کت روی یک سطح آسفالتی

، محافظت ازروسازی در برابر اثرات مخرب گرمای خورشید و رطوبت و هوا است.

وقتی یک روسازی آسفالتی در معرض خورشید، باد و آب قرار میگیرد ،

شدت سخت شدن قیر یا اکسیده شدن آن افزایش می یابد .سیل کت یک غشاء ضد آب روی سطح راه ایجاد میکند

که نه تنها فرآیند اکسیداسیون را کند میکند، بلکه نفوذ پذیری سطح را کاهش داده

و موجب افزایش ضریب اصطکاک سطح راه یا افزایش مقاومت آن در برابر سر خوردگی می گردد.

بعضی از موسسات سیل کت را یک روش نگهداری پیشگیرانه می دانند.

یکی از عوامل مهم و قابل توجه روش طراحی آن برای تعیین مقادیر قیر و مصالح سنگی میباشد.

هدف طراحی قرار گرفتن حدود 70 درصد ذرات مصالح سنگی و ماسه در لایه قیری است.

سیل کتها شدیدا تحت تاثیر شرایط آب و هوایی به خصوص در طول زمان اجرا هستند.

بهترین شرایط، روز آفتابی، گرم و با رطوبت کم است. رطوبت و هوای سرد، زمان گیرایی را به تاخیر انداخته

و اگر در این شرایط ترافیک از آن عبور کند موجب بروز خرابی در سطح خواهد شد.

بارندگی نیز میتواند مشکلات زیادی ایجاد کند. اجرای سیل کت بهتر است در فصول گرم و غیر بارانی انجام شود.

به علاوه نباید سیل کت را در هوای مه آلود و بارانی اجرا کرد.

از لحاظ عملکردی طول عمر خدمت دهی مورد انتظار برای سیل کت تقریبا 3 تا 5 سال پیش بینی می شود.

در صورت استفاده از سیل کت باید در نظر داشت که مصالح سنگی که با قیر به خوبی مخلوط نشد ه اند،

در برابر عبور چرخها ممکن است دچار خرابی شوند.مصالح با رطوبت زیاد نیز ممکن است باعث شکستگی سطح شوند.

اجرای سیل کت و قیمت آن عمدتا به نوع قیر، نوع مصالح و فاصله حمل آن و وسعت پروژه بستگی دارد.

آسفالت سطحی که کاربرد آن بیشتر به صورت آسفالت سطحی دو لایه ای است شامل اجرای دولایه سیل کت مجزا می شود

در اکثر مواقع لایه اول 60 درصد کل ضخامت لایه با مصالح درشت تر در مرحله اول و 40 درصد باقیمانده

ضخامت با مصالح به اندازه نصف اندازه مصالح لایه اول اجرا میگردد. این آسفالت، سطح روسازی را آب بندی کرده،

ترکهای کوچک تا متوسط را درزگیری می کند و اصطکاک سطحی را افزایش می دهد

در صورتیکه کاستی هایی در اجرای لایه اول باشد.

با اجرای لایه دوم جبران می گردد ضمنا چنانچه در اثر سایش ترافیک لایه رویی از بین برود،

لایه پایین باقی می ماند. در مجموع مصالح بیشتر در اندود قیری باقی می مانند.

آسفالت سطحی دولای های نسبت به نوع یک لای های آن سطحی نسبتا یکنواخت

، ایجاد کرده و انتخاب مناسبی برای بهسازی روسازیهای قدیمی و نامناسب است.

برای اجرای آن شرایطی که روسازی موجود باید دارا باشد آن است

که روسازی پایدار بوده و این آسفالت روی یک اساس مناسب با مقطع عرضی قابل قبول اجرا شود

خرابیهای روسازی موجود می تواند شامل مواردی همچون زبر شدگی

، از بین رفتگی بافت سطحی،ترکهای طولی و عرضی و دیگر خرابیهای غیر سازه ای باشد.

بعلاوه وجود وصله کاری هایی که بصورت اصولی انجام شده باشند

نیز در روسازی قابل قبول است در سطح روسازی ممکن است

نشانه هایی از ترک های بلوکی با شدت کم تا متوسط،

اکسیداسیون متوسط تا شدید و یا آب شستگی کم تا متوسط نیز دیده شود.

قبل از اجرای آسفالت سطحی باید از خشکی و تمیزی کامل سطح روسازی

و تکمیل تعمیرات لازم نظیر درزگیری و لکه گیری اطمینان حاصل گردد.

در بحث محدودیتهای اجرایی مربوط به فصول سال، آسفالت سطحی شرایطی دقیقا نظیر سیل کت دارد.

پس از اجرا و قبل ازاتمام عملیات غلتک زنی و تا زمانی که مواد قیری

به گیرایی کامل نرسیده اند نباید به ترافیک اجازه عبور داده شود.

عمر خدمت دهی این آسفالت به نوع و میزان ترافیک و وضعیت هندسه ی راه بستگی دارد ترافیک سنگین، حرکتهای گردشی تند

و توقف های سریع عمر خدمت دهی را کاهش میدهد. از نظر هزینه قیمت واحد

اجرای آسفالت سطحی به نوع قیر، هزینه تهیه مصالح شکسته در منطقه، سرعت اجرا و وسعت پروژه بستگی دارد.

بروز ترک در ساختمان و علل آن

بروز ترک در ساختمان و علل آن

افت پي بر اثر عواملي همچون رطوبت و فشارهاي وارده از طبقات ، بي مقاومتي خاک و عملکردهاي آن پيش مي آيد .

همچنين نوع مصالح مصرفي و اجراي غير فني ، سبب نشست هاي پي مي شود .

در مجموع ، بر اثر حرکات زمين ، اسکلت بنا حرکت مي کند و شکست هاي مختلف که شامل ترک هاي عميق و

يا معمولي و در مواردي به شکل مويي است ، نمايان مي شود.

موقعيت ترک
ترک هاي عميق : اين ترک ها گاهي به طور دائمي به وجود مي آيد و دليل آن نشست مرتب پي است

که در اين صورت ، بودن ساکنان در ساختمان خطرناک است.
ترک هاي ثابت : معمولا پس از نشست پي ، تحرک ساختمان کم مي شود.

اين پديده بر اثر قطع رطوبت و فشرده شدن سطح زير پيش مي ايد. در نتيجه ،

شکست و افت ديوارها و اسکلت بنا نيز متوقف ، و حالت ترک ثابت مي شود.
موي ترک هاي معمولي : اين ترک ها در اثر افت هاي کوچک در اسکلت بنا و به واسطه نيروها و در مواردي به علت نوع مصالح اندود به وجود مي ايند.

رطوبت ، انقباض و انبساط حاصله در مقابل خشک شدن سطوح مرطوب ، باعث ايجاد ترک هاي مويي مي شود.

حالت هاي ترک
ترک را به شکل هاي مختلف مي توان آزمايش کرد. نوع خطرناک

و بدون خطر آنها را به شکل هاي زير مي توان شناسايي کرد:

الف) بند دو قسمت ديوار را که بر اثر ترک هاي عميق از يکديگر جدا شده اند ،

با گچ دستي طوري کف کش مي کنيم که ملات فقط دو قسمت جدا شده را پوشش دهد ؛ يعني در ترکها نفوذ نکند.
پس از خودگيري و خشک شدن ملات گچ ، چنانچه از ديوار جدا شود ،

اسکلت در حال نشست و افت کامل است که بايد در مورد آن با احتياط رفتار کرد.

ب) در موارد ذکر شده در بالا ، مي توان روي ترک دو قسمت جدا شده ديوار را نوار کاغذي از

جنس کاهي نازک به ابعاد 30*3 سانتيمتر به شکل ضربدر (*) با پونز نصب کرد. چنانچه کاغذ پاره شود

، شکست و نشست در ساختمان بسيار خطرناک مي باشد. در اين صورت ، ساختمان بايد از سکنه خالي شود.

ج) در نشست هاي خطرناک ، کلاف پنجره بر اثر نيروي فشار ، اهرم و دفرمه مي شود .

به علت بالا بودن ضريب شکنندگي ، شيشه پنجره ها ترک مي خورند و مي شکنند.

د) در افتهاي مداوم پي و مواقع سکوت ، صداهاي ” تک تک ” که حاصل ترک مصالح و بويژه اجرکاري است ، شنيده مي شود.

روش تعمير ترک ها
همانطور که گفتيم ، بر اثر نشست ، ترک هايي به وجود مي آيد که برخي از آنها مويين و ريز هسنتد .

با خالي کردن اطراف آنها و با ” کشته کشي ” و کشيدن پنبه آب روي سطوح ترکهاي مويين آنها گرفته و آماده نقاشي مي شوند.

ترکهاي نيمه عميق
بر اثر حرکت پذيري سقف توفال که از انقباض و انبساط رطوبت و حرارت حاصل مي شوند .

ترکهايي به وجود مي آيد . اين ترکها را با نوک کاردک و ماله خالي مي کنيم و پس از ” آماده کشي ” و پرداخت کشته و پنبه زني ، ترکها را مي گيريم و آماده نقاشي ميکنيم.
ترکهاي عميق
اطراف ترک را با تيشه مي تراشيم و سپس درز آن را کاملا خالي مي کنيم.

کار بردن گچ دستي و کف کش کردن ، درون ترک را پر و سطح آن را با گچ آماده صاف مي کنيم .

سپس با گچ کشته و پنبه اب ، سطح آن را کاملا پرداخت و آماده نقاشي مي کنيم.

توجه شود : چون سطح کشته کشي در بعد بيشتري انجام مي شود تا خطر کپ کردن به وجود نيايد

، بابد اصولي را به کاربرد تا سطح ترک از اطراف به شکل پخ از گچکاري و اندود برداشته شود تا عمق ترک در سطحي عريض پيوند شود.

به اين عمل اصطلاحا ” پرداخت کردن ، کشته و همسطح کردن با زمينه در گچکاري قديمي ” مي گويند.

ترک در تقاطع ديوار
ديوارها بر اثر نداشتن پيوند با هشت گير ترک مي خورند .

در مواقعي نشست و شکست ديوارها ، ترکها کاملا باز و رويت مي شوند .

در بعضي موارد ، اين ترکها بسيار عميق هستند ؛ به طوري که مي توان دست را در درون آنها حرکت داد .

در اين حالت ، چنين عمل مي کنيم :

1- سطح ترک را از دو طرف کاملا با تيشه مي تراشيم ،

و پس از جارو ، سطوح آن را کاملا مرطوب مي کنيم .
2- چنانچه لازم باشد ، کنارهاي ترک را با قلم و چکش چند سانتيمتر بازتر مي کنيم

تا نشست گچ با عمق بيشتري انجام شود.
3- ملات گچ تيزون را شلاقي در درون ترک مي کوبيم تا سطح ترک کاملا پر شود.
4- پس از پر کردن ترک به شکل سرتاسري و کف کش کردن گچ تيزون

، اندود گچ و خاک را اجرا مي کنيم.
5- در صورت نياز ، ترک را شمشه گيري مي کنيم تا در سطح گچکاري يکنواختي به وجود آيد.
6- با گچ آماده و سپس گچ کشته ، سطح اندود را ” سفيدکاري” مي کنيم

و با پنبه آب زدن براي پرداخت ، گچکاري را خاتمه مي دهيم.

توجه شود: چنانچه در محل تقاطع ديوار ديوار ابزار گرد زده شود ،

يعني ماهيچه به وجود آيد ، ترک مجددي پيش نخواهد آمد .

ترک در نعل درگاه
به علتهاي زير ، نعل درگاه و سطح زير آن مي شکنند :
الف) در اثر نشست ستون زير نعل درگاه ، به علت اهرم شدن آن ، برش افقي به وجود آيد

منشور پروژه چیست؟

منشور پروژه (project charter) یا تعریف پروژه (project definition) یا شرح پروژه (project statement) عبارت است

از شرح محدوده (scope)، اهداف (objectives) و طرف‌های (participants)

یک پروژه و یک طرح اولیه از نقش‌ها و مسئولیت‌ها، خطوط کلی اهداف پروژه،

تعیین مالکان اصلی و تعریف مسئولیت مدیر پروژه را فراهم می‌کند.

منشور به عنوان یک سند مرجع برای آینده پروژه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

عبارات مرجع (terms of reference) معمولا بخشی از چارتر پروژه می‌باشد.
معمولا منشور پروژه یک مدرک کوتاه است که به مدارک با جزییات بیش‌تری

همانند درخواست پیشنهاد جدید (new offering request) و

یا درخواست پروپوزال (request for proposal) اشاره می‌کند.

دلایل انجام پروژه
اهداف و قیود پروژه
سمت‌گیری مد نظر برای راه‌حل
هویت مالکان اصلی
آیتم‌های داخل اسکوپ و خارج اسکوپ
پلان مدیریت ریسک سطح بالا
پلان ارتباطی
مزایای پروژه هدف
بودجه در سطح بالا و مجوز هزینه

منشور پروژه
منشور پروژه